3.000 tegels van 10 kg per stuk door de handen van onze vrijwilligers! Oftewel dertigduizend kilo aan tegels. Onvoorstelbaar.
De opdracht voor vandaag klonk eigenlijk heel overzichtelijk: de oude tegels in de puinbak stapelen, zodat ze afgevoerd kunnen worden.
Anderhalf uurtje werk, dachten we.
Nou… dat liep nét even anders.
Het bleek een ware MONSTERKLUS te worden!
Om 8.00 uur zorgden Eric en Sandra dat de koffie klaarstond en druppelden Jeroen, Steve, Marcel, Ferry, Tristan en Richard binnen. Tijdens de koffie was de stemming nog heerlijk luchtig. Even die oude tegels wegwerken, puinbak vullen en daarna weer lekker naar huis.
Dat was in ieder geval het plan.
Eerst die oude tegels…
Tristan zette zijn shovel aan het werk. Stapels oude tegels werden er met de hand op gelegd en richting de puinbak gereden, waar Richard inmiddels letterlijk ín de container was geklommen.
De tegels die Tristan daar gisteren nog enigszins enthousiast en lukraak in had gegooid, moesten namelijk eerst één voor één netjes worden gestapeld. Alleen zo konden we zoveel mogelijk kwijt in de flinke puinbak van 10 kuub.
En dus stond Richard daar. Tegel na tegel na tegel.
Iedere nieuwe tegel die werd aangeleverd, pakte hij aan en legde hij zorgvuldig op zijn plek.
Wat. Een. Werk.
Ondertussen werd niet alleen de shovel ingezet. Ook de stenenwagen en kruiwagens reden onafgebroken heen en weer. Tegels werden gesjouwd, aangegeven, opgestapeld, gereden, weer aangepakt en opnieuw gestapeld.
Tot werkelijk iedere oude tegel van het terrein in de puinbak lag.
Zo’n 1.500 stuks.
Rond 9.30 uur was die klus geklaard.
Mooi. Klaar dus?
Absoluut niet.
Er werd kort tijd gemaakt voor een welverdiende brunch met kaasstengels, croissants, muffins en cakejes.
Maar daarna?
Toen begon de échte monsterklus
De nieuwe tegels waren namelijk niet op pallets geleverd.
En zonder pallets kon Tristan ze niet met zijn shovel eenvoudig naar binnen rijden.
Er zat dus maar één ding op: met de hand. Allemaal. Stuk voor stuk.
Richard, Eric, Ferry en een heel sterke kleine vrouw die vandaag absoluut niet voor de mannen onderdeed, maar te bescheiden is om online genoemd te willen worden, gingen aan de slag bij de stapel nieuwe. Iedere tegel werd van de grote stapel gehaald en met de hand op pallets gelegd, maximaal vijf lagen per pallet.
Daarna pakte Tristan de pallet op met de shovel en reed deze via het hek naar binnen.
En daar begon het hele verhaal opnieuw.
Marcel, Jeroen en Steve haalden de tegels weer stuk voor stuk van de pallets en stapelden ze op de nieuwe plek.
Opnieuw 1.500 tegels.
Iedere tegel is vandaag meerdere keren door mensenhanden gegaan: eerst bij het afpakken van de stapel, vervolgens bij het overnemen en op de pallet leggen, daarna opnieuw bij het afpakken op de nieuwe locatie en ten slotte bij het netjes opstapelen.
Wat. Een. Monsterklus!
Een niet te stoppen machine
De groep ging maar door.
Als één grote, onvermoeibare machine.
Toen ze eraan begonnen, dacht eigenlijk niemand dat het mogelijk zou zijn om deze klus vandaag helemaal af te krijgen.
Maar met doorzettingsvermogen, teamwork en maar één doel voor ogen gebeurde precies dat toch.
Rond 13.30 uur was het klaar.
Alle oude tegels weg.
Alle nieuwe tegels naar binnen.
De klus geklaard.
Richard vertelde tussendoor nog dat onze eerdere nieuwsbrief met de oproep om vandaag te komen helpen in zijn spamfolder terecht was gekomen.
Er zullen vandaag ongetwijfeld momenten zijn geweest waarop hij heeft gedacht:
Had ik die mail maar gewoon niet gezien… : )
Maar wij zijn bijzonder blij dat hij tóch in zijn spam heeft gekeken!
Iedereen heeft vandaag werkelijk keihard gewerkt en samen iets voor elkaar gekregen waarvan we vanmorgen nog dachten dat het misschien onmogelijk was.
Het woord bedankt voelt dan eigenlijk bijna te klein.
En nu… het nieuwe terras!
Aan het einde van komende week wordt het nieuwe terras aangelegd door vakmensen die Tristan bereid heeft gevonden om dit volledig kosteloos voor VZOS te doen.
In ruil daarvoor verzorgen wij een lekkere lunch en een clinic boogschieten.
Dat noemen we nog eens een geweldige deal!
En daarmee komt een enorme klus, waar de afgelopen weken door heel veel mensen aan is gewerkt, steeds dichter bij zijn voltooiing.
Daarom ook nogmaals een groot woord van dank aan alle vrijwilligers die vandaag én tijdens de voorgaande zaterdagen hebben geholpen.
Zonder al die mensen die hebben gesjouwd, gesloopt, gesnoeid, gereden, gestapeld, opgeruimd en vooral onvermoeibaar zijn blijven doorgaan, was dit absoluut niet mogelijk geweest.
Samen hebben we opnieuw laten zien wat er mogelijk is als iedereen de handen uit de mouwen steekt.